លោកុប្បត្តិ ១: ១៤-១៩
(បន្ទាប់មក ព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យមានតួពន្លឺនៅនាផ្ទៃមេឃ ដើម្បីនឹងញែកថ្ងៃចេញពីយប់ សម្រាប់ទុកជាទីសម្គាល់នៃរដូវ ថ្ងៃ និងឆ្នាំ )
លោកុប្បត្តិ ១: ១៤-១៩『បន្ទាប់មក ព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យមានតួពន្លឺនៅនាផ្ទៃមេឃ ដើម្បីនឹងញែកថ្ងៃចេញពីយប់ សម្រាប់ទុកជាទីសម្គាល់នៃរដូវ ថ្ងៃ និងឆ្នាំ ហើយសម្រាប់ជាពន្លឺនៅផ្ទៃមេឃ ដើម្បីបំភ្លឺមកផែនដី នោះក៏មានដូច្នោះ ទ្រង់ធ្វើពន្លឺធំជា២តួ ១ដែលធំជាង នោះសម្រាប់បំភ្លឺក្នុងពេលថ្ងៃ ហើយ១ដែលតូចជាងសម្រាប់បំភ្លឺក្នុងពេលយប់ ក៏ធ្វើឲ្យមានផ្កាយទាំងប៉ុន្មាន ដែរ។ ទ្រង់ដាក់តួពន្លឺទាំងនោះនៅផ្ទៃមេឃ សម្រាប់នឹងបំភ្លឺមកលើផែនដី ឲ្យមានអំណាចនៅពេលថ្ងៃ និងពេលយប់ ហើយឲ្យញែកពន្លឺចេញពីងងឹត រួចទ្រង់ឃើញថាជាល្អ នោះក៏មានល្ងាច មានព្រឹកឡើង ជាថ្ងៃទី៤។ 』
ក្នុង ១: ៥,『 ទ្រង់ហៅពន្លឺថាជាថ្ងៃ ហើយហៅងងឹតថាជាយប់ នោះក៏មានល្ងាចមានព្រឹកឡើង ជាថ្ងៃទី១។』. ហើយនៅក្នុងជំពូក ១ ខ ១៤『 បន្ទាប់មក ព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យមានតួពន្លឺនៅនាផ្ទៃមេឃ ដើម្បីនឹងញែកថ្ងៃចេញពីយប់ សម្រាប់ទុកជាទីសម្គាល់នៃរដូវ ថ្ងៃ និងឆ្នាំ』. នៅពេលដែលព្រះបានធ្វើឱ្យពន្លឺគាត់បានហៅថ្ងៃនោះរួចទៅហើយ។
ហេតុដូច្នេះហើយវាជាពេលយប់នៅពេលដែលគ្មានពន្លឺដោយខ្លួនឯង។ និយាយអញ្ចឹងនៅក្នុងលោកុប្បត្តិ
១:១៦『 ទ្រង់ធ្វើពន្លឺធំជា២តួ ១ដែលធំជាង នោះសម្រាប់បំភ្លឺក្នុងពេលថ្ងៃ ហើយ១ដែលតូចជាងសម្រាប់បំភ្លឺក្នុងពេលយប់ ក៏ធ្វើឲ្យមានផ្កាយទាំងប៉ុន្មាន ដែរ។ 』 ព្រះមិនបានត្រួតត្រាទាំងយប់ទាំងថ្ងៃតាមរយៈពន្លឺទេតែបានបង្កើត«ពេលថ្ងៃនិងពេលយប់»តាមរយៈ«ពន្លឺ (រូបកាយស្រាល) »។ ដូច្នេះប្រធានបទដែលគ្រប់គ្រងពីពន្លឺទៅពន្លឺមានការផ្លាស់ប្តូរ។
លុះត្រាតែប្រភពពន្លឺទទួលបានពន្លឺដែលបង្កើតដោយព្រះទើបអាចមានពន្លឺចេញមកហើយផែនដីនឹងទទួលពន្លឺពីពន្លឺម្តងទៀត។
មនុស្សមានបាបមិនអាចទទួលពន្លឺនៃជីវិតដោយផ្ទាល់ពីព្រះបានទេ។
ព្រះគម្ពីរប្រាប់យើងថាលុះត្រាតែយើងមានតែព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទយើងនឹងមិនអាចទទួលបានពន្លឺនៃជីវិតបានឡើយ។
ពន្លឺត្រូវបានគេហៅថា
"អូរ៉ូ" ជាភាសាហេប្រឺហើយពន្លឺគឺ "ម៉ារ័រ" ។
វាមានន័យថាវាគឺជានាវាដែលផ្ទុកពន្លឺ។ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១:១៤『 បន្ទាប់មក ព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យមានតួពន្លឺនៅនាផ្ទៃមេឃ ដើម្បីនឹងញែកថ្ងៃចេញពីយប់ សម្រាប់ទុកជាទីសម្គាល់នៃរដូវ ថ្ងៃ និងឆ្នាំ 』 សញ្ញាមានន័យថាវិវរណៈដ៏អស្ចារ្យ។ រដូវមិនសំដៅលើរដូវធម្មជាតិនិងបរិស្ថានដែលផ្លាស់ប្តូរជាមួយនឹងពេលវេលាទេប៉ុន្តែជារដូវរបស់អ៊ីស្រាអែល។
វាប្រែថាជារដូវដូច្នេះអ្នកគិតអំពីរដូវកាល។
ថ្ងៃនិងឆ្នាំគឺជាថ្ងៃនិងឆ្នាំដែលផ្តោតលើរាងកាយស្រាល។
នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១:១៥
『 ហើយសម្រាប់ជាពន្លឺនៅផ្ទៃមេឃ ដើម្បីបំភ្លឺមកផែនដី នោះក៏មានដូច្នោះ 』
រាងកាយស្រាលមិនបញ្ចេញពន្លឺដោយខ្លួនឯងទេប៉ុន្តែដោយសារពន្លឺដើមដែលបង្កើតដោយព្រះចាំងលើរាងកាយពន្លឺរាងកាយមានពន្លឺ។
នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១:១៧『 ទ្រង់ដាក់តួពន្លឺទាំងនោះនៅផ្ទៃមេឃ សម្រាប់នឹងបំភ្លឺមកលើផែនដី』 ព្រះបានដាក់រូបកាយស្រាលនៅលើមេឃដើម្បីបំភ្លឺផែនដី។
ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទត្រូវបានបើកសម្តែងនៅលើផែនដី។
ពន្លឺនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនឹងដាស់ស្មារតីស្លាប់នៅក្នុងមនុស្ស។ នៅក្នុងយ៉ូហាន ៦:៦៣『 គឺជាវិញ្ញាណដែលឲ្យមានជីវិត រូបសាច់គ្មានប្រយោជន៍អ្វីទេ ឯពាក្យដែលខ្ញុំនិយាយនឹងអ្នករាល់គ្នា នោះត្រូវខាងវិញ្ញាណ និងជីវិតវិញ 』
នៅពេលដែលគ្រាប់មួយធ្លាក់ដល់ដីហើយងាប់ជីវិតនៅក្នុងវាពន្លកក្លាយជាដើមហើយក្លាយជាដើមឈើដែលផ្តល់ផ្លែជាច្រើន។
ការជឿលើព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទមិនមែនជាសេចក្ដីសង្រ្គោះទេតែការសុគតជាមួយព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទគឺជាផ្លូវទៅកាន់សេចក្តីសង្រ្គោះ។
បុណ្យជ្រមុជទឹកមានន័យថាការស្លាប់។ នៅរ៉ូម ៦: ៣『 តើអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងទេឬអី ថា យើងទាំងប៉ុន្មានដែលបានទទួលបុណ្យជ្រមុជក្នុងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ នោះគឺបានទទួលជ្រមុជក្នុងសេចក្ដីសុគតនៃទ្រង់ដែរ 』 ដូច្នេះជាលទ្ធផលនៃពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកព្រះជាម្ចាស់អនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដែលនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទបានកើតជាថ្មីនៅក្នុងជីវិតថ្មី។
ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយមានមនុស្សជាច្រើនដែលគិតថាពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកគឺដើម្បីលាងសំអាតអំពើបាបហើយកើតជាថ្មី។
ដូច្នេះពួកគេគិតថានៅពេលពួកគេទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកពួកគេក្លាយជាមនុស្សនៅស្ថានសួគ៌។
មនសិការទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកមិនមែនជាលក្ខខណ្ឌនៃការក្លាយជាមនុស្សនៃឋានសួគ៌នោះទេប៉ុន្តែមនសិការទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកតំណាងឱ្យការស្លាប់ដូច្នេះថាតើវាពិតជាស្លាប់ឬអត់គឺជាលក្ខខណ្ឌនៃការសង្គ្រោះ។
នៅក្នុងសៀវភៅកិច្ចការវាលវេទមន្តស៊ីម៉ូនបានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកដោយភីលីពប៉ុន្ដែពេត្រុសបានដាក់បណ្តាសាដល់«ស៊ីម៉ូនដែលជាអ្នក Magician »ដែលពោរពេញទៅដោយអំពើអាក្រក់។ បន្ទាប់មកគាត់បាននិយាយថាប្រែចិត្ត។
ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកមិនមែនជាទម្រង់ទេវាត្រូវតែជា
"ការកាត់ស្បែកនៃដួងចិត្ត" ។ ការកាត់ស្បែកគឺជាពិធីកាត់សាច់។
ការកាត់ស្បែកក្នុងចិត្តគឺថាបុរសចំណាស់បានស្លាប់ជាមួយព្រះយេស៊ូ។
អ្នកដែលកាត់ស្បែកនៅក្នុងដួងចិត្តគឺជាអ្នកដែលចូលក្នុងព្រះគ្រីស្ទហើយទទួលពន្លឺពីព្រះ។
យើងអាចនិយាយបានថាពន្លឺដែលបានទទួលពីព្រះគឺជាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។
តាមរយៈការងាររបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធពួកអ្នកដែលនៅក្នុងព្រះនិងព្រះគ្រីស្ទក្លាយជាម្នាក់។
ព្រះជាម្ចាស់ជាវិញ្ញាណ។ ការនៅជាមួយនឹងព្រះជាវិញ្ញាណនៅក្នុងខ្លួនមនុស្ស។
ដូច្នេះវិញ្ញាណនៅក្នុងរូបកាយក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ជាមួយនឹងព្រះតាមរយៈព្រះគ្រីស្ទ។
ដើម្បីក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ជាមួយព្រះនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទយើងត្រូវតែបដិសេធរាងកាយ
(បុរសចំណាស់) ។
វាគឺជាជំនឿដែលថាបុរសចំណាស់បានស្លាប់ជាមួយព្រះយេស៊ូវហើយវានឹងលេចចេញជាផ្លែនៃការប្រែចិត្ត។
ហេតុអ្វីត្រូវស្នើសុំរួមជាមួយព្រះ? ពីព្រោះពួកគេមិននៅជាមួយព្រះ។
ដោយសារយើងនៅខាងក្រៅនគរព្រះហើយជាប់ក្នុងសាច់ឈាមនៅលើផែនដីនេះយើងអាចក្លាយជាមនុស្សតែម្នាក់គត់នៅពេលយើងទទួលពន្លឺរបស់ព្រះ។
ដូច្នេះវាគឺដើម្បីដឹងពីពន្លឺរបស់ព្រះតាមរយៈរូបកាយស្រាល។
វិញ្ញាណដែលបានធ្វើបាបនៅក្នុងនគររបស់ព្រះបានជាប់នៅក្នុងទឹកដីនេះប៉ុន្តែហេតុផលដែលមិនបានដឹងខ្លួនគឺថាវិញ្ញាណបានស្លាប់ហើយទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះត្រូវបានបែកបាក់។
មនុស្សរាប់ពាន់នាក់នៅលើផែនដីគិតថាពួកគេអាចប្រែក្លាយដូចជាព្រះហើយព្យាយាមធ្វើល្អគ្រប់យ៉ាង។
ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយនៅពេលមរណភាពមកដល់វាដឹងថាវាមិនអាចទៅរួចទេដើម្បីទទួលបានផលល្អសម្រាប់ខ្លួនឯង។
『 ទ្រង់ដាក់តួពន្លឺទាំងនោះនៅផ្ទៃមេឃ សម្រាប់នឹងបំភ្លឺមកលើផែនដី ឲ្យមានអំណាចនៅពេលថ្ងៃ និងពេលយប់ ហើយឲ្យញែកពន្លឺចេញពីងងឹត រួចទ្រង់ឃើញថាជាល្អ 』. នៅទីនេះវាជាការល្អដែលនិយាយថាវាល្អ។
តាមរយៈរាងកាយស្រាលមនុស្សទាំងអស់ដឹងនិងបរិភោគផ្លែឈើនៃជីវិត។
ពន្លឺបាចគ្រាប់ពូជនៃជីវិតនៅលើផែនដី។ ដូច្នេះវានាំមកនូវផលផ្លែនៃជីវិត។
បំណងប្រាថ្នារបស់ព្រះតែងតែចង់អោយព្រះវិញ្ញាណដែលបានចាកចេញពីព្រះវិលត្រឡប់ទៅនគរព្រះវិញ។
ព្រះវរបិតាសព្វព្រះហឫទ័យអោយអស់អ្នកដែលបានឃើញនិងជឿលើព្រះបុត្រាមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។
ការជឿនៅទីនេះមានន័យថាការរួមតែមួយជាមួយព្រះរាជបុត្រា។
ការនៅជាប់នឹងព្រះរាជបុត្រាមានន័យថាអ្នកនៅជាមួយព្រះយេស៊ូវដែលបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាង។
ពួកគេបង្ហាញពន្លឺនិងភាពងងឹតដល់អ្នកដែលបានចាកចេញពីនគររបស់ព្រះហើយពួកគេជាកម្មសិទ្ធិនៃភាពងងឹតហើយទទួលពន្លឺដើម្បីត្រឡប់មកវិញ។
ជារៀងរាល់ថ្ងៃតាមរយៈការផ្លាស់ប្តូរទាំងយប់ទាំងថ្ងៃអ្នកត្រូវតែយល់ពីអត្ថន័យនៃពន្លឺហើយជួបព្រះគ្រីស្ទដែលពិតជាពន្លឺ។
នៅក្នុងយ៉ូហាន ១: ៥ 『 ពន្លឺនោះក៏ភ្លឺមកក្នុងសេចក្ដីងងឹត តែសេចក្ដីងងឹតយល់មិនដល់ពន្លឺទេ ។ 』.
ដោយសារតែពួកគេស្រឡាញ់ភាពងងឹតច្រើនជាងពន្លឺ។
ពិភពលោកនេះងងឹតហើយ។
អ្នកដែលស្រឡាញ់លោកីយ៍នេះមិនស្ថិតនៅក្នុងពន្លឺទេគឺស្ថិតនៅក្នុងទីងងឹត។
នៅក្នុងយ៉ូហានទី ១ ២:១៥『 កុំឲ្យស្រឡាញ់លោកីយ៍ ឬរបស់អ្វីដែលនៅក្នុងលោកីយ៍នេះឲ្យសោះ បើអ្នកណាស្រឡាញ់លោកីយ៍ អ្នកនោះគ្មានសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះវរបិតានៅក្នុងខ្លួនឡើយ 』 អ្នកដែលស្រឡាញ់ពិភពលោកពេលនិយាយថាពួកគេនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទគឺជាអ្នកដែលមានដួងចិត្តពីរ។
វិវរណៈបាននិយាយថាកុំធ្វើវាក្តៅឬត្រជាក់។
Comments
Post a Comment