នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ២: ៤-៥
(នេះហើយជាដើមកំណើតនៃផ្ទៃមេឃ និងផែនដី ក្នុងកាលដែលបានកើតមក។ គឺនៅវេលាដែលព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់បានធ្វើផែនដី និងផ្ទៃមេឃនោះឯង )
នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ២: ៤-៥『
នេះហើយជាដើមកំណើតនៃផ្ទៃមេឃ និងផែនដី ក្នុងកាលដែលបានកើតមក។ គឺនៅវេលាដែលព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់បានធ្វើផែនដី និងផ្ទៃមេឃនោះឯង រីឯនៅផែនដីនោះមិនទាន់មានអ្វីដុះនៅឡើយទេ ក៏មិនទាន់មានតិណជាតិណានៅវាលដែរ ពីព្រោះព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់មិនបានបង្អុរភ្លៀងមកលើផែនដីសោះ ហើយក៏គ្មានមនុស្សណានឹងភ្ជួររាស់ដីផង 』
ព្រះមានបន្ទូលនៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១: ១" កាលដើមដំបូងឡើយ ព្រះបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី ។ ."
រីឯនៅផែនដីនោះមិនទាន់មានអ្វីដុះនៅឡើយទេ ក៏មិនទាន់មានតិណជាតិណានៅវាលដែរ ពីព្រោះព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់មិនបានបង្អុរភ្លៀងមកលើផែនដីសោះ ហើយក៏គ្មានមនុស្សណានឹងភ្ជួររាស់ដីផង. (2:5) ទោះបីជាពួកបរិសុទ្ធមានភ្នែកខាងសាច់ឈាមក៏ដោយប្រសិនបើពួកគេមើលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះដោយភ្នែកខាងវិញ្ញាណពួកគេអាចយល់ពីឆន្ទៈរបស់ព្រះតាមរយៈកិច្ចការនៅលើផែនដី។
ភ្លៀងគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។
នៅក្នុងចោទិយកថា ៣២: ១-៣『 ឱផ្ទៃមេឃអើយ ចូរផ្ទៀងត្រចៀកចុះ ខ្ញុំនឹងបញ្ចេញវាចា ហើយសូមឲ្យផែនដីស្តាប់ពាក្យដែលចេញពីមាត់ខ្ញុំដែរ គោលលទ្ធិរបស់ខ្ញុំនឹងធ្លាក់មកដូចជាភ្លៀង ហើយពាក្យសំដីខ្ញុំនឹងចុះដូចជាទឹកសន្សើម គឺដូចជាភ្លៀងរលឹម មកលើស្មៅល្បាស់ខ្ចី ហើយដូចជាភ្លៀង១មេមកលើតិណជាតិទាំងឡាយដែរ ពីព្រោះខ្ញុំនឹងប្រកាសប្រាប់ពីព្រះនាមព្រះយេហូវ៉ា ចូរសរសើរដល់ព្រះនៃយើងខ្ញុំថា ទ្រង់ជាព្រះដ៏ធំឧត្តម 』 ពាក្យនៅចោទិយកថាមានដូចតទៅ:
ចាប់តាំងពីប្រជាជនដែលចាកចេញបានមិនជឿលើកិច្ចព្រមព្រៀងរបស់ព្រះនៅមុខកាណានបុរសចំណាស់បានស្លាប់នៅទីរហោស្ថានអស់រយៈពេល
៤០ ឆ្នាំ។
ហើយនេះជាអ្វីដែលព្រះមានបន្ទូលតាមរយៈលោកម៉ូសេដល់បុរសថ្មីម្នាក់ដែលកើតនៅទីរហោស្ថាន។
នៅពេលអ្នកចូលទៅស្រុកកាណានអ្នកកំពុងធ្វើតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ (ច្បាប់) ។
ខ្លឹមសារនៃចោទិយកថា ៣១ គឺជាការពន្យល់អំពីច្បាប់។
នេះជាអ្វីដែលលោកម៉ូសេបាននិយាយនៅក្នុងជំពូក ៣២ បន្ទាប់ពីលោកម៉ូសេបានពន្យល់ប្រាប់ដល់ជំពូក
៣១។ វាគឺជាការបញ្ចេញទឹកសន្សើមនិងភ្លៀងដែលព្រះបានប្រាប់ប្រជាជនអោយរក្សាបានល្អ។
ការពិតដែលថាវាមិនមានភ្លៀងមិនត្រូវបានគេផ្តល់ឱ្យព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដល់ពិភពលោកទេពីព្រោះគ្មាននរណាម្នាក់ដាំដុះទេ។
គ្មាននរណាម្នាក់អាចស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ភ្ជួររាស់ដីបានដឹងឡើយហើយទទួលបានផលនៃជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។
អត្ថន័យនៃការដាំដុះ (អាបាដ)
ត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងយ៉ូហាន ៦: ២៧-២៩ ។『
កុំឲ្យខំប្រឹងឲ្យបានតែអាហារ ដែលតែងតែពុករលួយនោះឡើយ ចូរខំឲ្យបានអាហារ ដែលនៅស្ថិតស្ថេរ ដរាបដល់ជីវិតអស់កល្បជានិច្ចវិញ ជាអាហារដែលកូនមនុស្សនឹងឲ្យមកអ្នករាល់គ្នា ដ្បិតគឺកូនមនុស្សនេះហើយ ដែលព្រះវរបិតាដ៏ជាព្រះ ទ្រង់បានដៅចំណាំទុក ដូច្នេះ គេទូលសួរទ្រង់ថា ដែលនឹងធ្វើការរបស់ព្រះ តើត្រូវធ្វើដូចម្តេចខ្លះ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយថា ឯការរបស់ព្រះ គឺឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានជឿដល់អ្នកដែលព្រះបានចាត់ឲ្យមក 』 ធ្វើការ (អាបាដ) កំពុងដាំដុះ។
គ្មាននរណាម្នាក់ដើម្បីដាំដុះមានន័យថាគ្មាននរណាម្នាក់ធ្វើការដើម្បីជីវិតអស់កល្បជានិច្ចទេ។
『 រីឯនៅផែនដីនោះមិនទាន់មានអ្វីដុះនៅឡើយទេ ក៏មិនទាន់មានតិណជាតិណានៅវាលដែរ ពីព្រោះព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់មិនបានបង្អុរភ្លៀងមកលើផែនដីសោះ ហើយក៏គ្មានមនុស្សណានឹងភ្ជួររាស់ដីផង 』(2:5),
ព្រះបានប្រទានដើមឈើនិងបន្លែដែលមានគ្រាប់ពូជ។
ឃ្លាថា“ គ្មានបន្លែគ្មានបន្លែ” មានន័យថាមិនមានគ្រាប់ពូជនៅក្នុងចម្ការឬវាលស្រែទេ។
ការនិយាយថាគ្មានបុរសណាត្រូវដាំដុះគឺផ្អែកលើការសន្និដ្ឋានដែលបុរសត្រូវដាំដុះមក។『
គ្រាន់តែមានចំហាយឡើងពីដីមកស្រោចស្រប់លើផែនដីប៉ុណ្ណោះ 』(2:6)
អ័ព្ទនេះត្រូវបានបកប្រែជាពពកនៅក្នុងការងារ ៣៨។ អ័ព្ទនៅទីនេះជានិមិត្តរូបនៃទឹក
(ទន្លេ) នៃផែនដី។
ដីនៃផែនដីទាំងមូលសំដៅលើដីនិងជាដីដែលព្រះបានប្រើដើម្បីបង្កើតមនុស្ស។
និយាយម្យ៉ាងទៀតរដ្ឋដែលដីសើមជាមួយទឹកហៅថាអាដាម៉ា។ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ២:១០『 មានទន្លេ១ហូរចេញពីស្រុកអេដែនមកស្រោចសួនច្បារនោះ រួចហូរបែកពីនោះទៅជា៤មុខ 』
មនុស្សដាំដុះផែនដីហើយព្រះបានបង្កើតអ័ដាមចេញពីដី។ ដីគឺអាដាដាដា។『 ព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់យកធូលីដី មកសូនធ្វើជាមនុស្ស ទ្រង់ផ្លុំខ្យល់ដង្ហើមជីវិតបញ្ចូលទៅក្នុងរន្ធច្រមុះ នោះក៏ត្រឡប់ជាមានព្រលឹងរស់ឡើង។』 (2:7) ព្រះបានបង្កើតមនុស្សពីធូលីដី (អាដាម៉ា) ។ ត្រូវការទឹកដើម្បីធ្វើឱ្យដី (ធូលី)
។ រាងកាយមនុស្សភាគច្រើនត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយទឹក។ បើគ្មានទឹកវាងាប់។
ម៉្យាងវិញទៀតបើគ្មានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះទេនោះគឺជាសេចក្តីស្លាប់ដោយគ្មានជីវិតនៅស្ថានសួគ៌។
នៅពេលដែលទឹកត្រូវបានយកចេញពីដី (អាដាម៉ា) វានឹងក្លាយជាធូលី (អាផាត) ។
ប្រសិនបើទឹក ១០០%
បាត់ពីដីនេះផែនដីហៅថាដីនឹងរលាយបាត់។ ដីទាំងអស់ក្លាយជាធូលីហើយបាត់។
ដូច្នេះអ្នកអាចឃើញថាដីត្រូវបានបង្កើតឡើងពីទឹក។
នៅពេលដែលលំហអាកាសត្រូវបានបង្កើតឡើងដីត្រូវបានបង្កើតឡើង។ ដីត្រូវបានបង្កើតឡើងពីព្រោះវាត្រូវបានបែងចែកជាទឹកខាងលើនិងខាងក្រោមលំហហើយព្រះមានបន្ទូលថានឹងប្រមូលទឹកនៅក្រោមលំហអាកាសទៅជាកន្លែងតែមួយ។
នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១: ២
『ឯផែនដីបានខូច ហើយនៅទទេ មានសុទ្ធតែងងឹតនៅគ្របលើជម្រៅទឹក ហើយព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះក៏រេរានៅពីលើទឹក 』
វាជាដីដែលគ្មានរូបរាង។ នោះគឺវាជាធូលី។
ធូលីត្រូវច្របាច់ក្នុងទឹកហើយមើលទៅដូចជាទឹកភក់។
ដីត្រូវបានលាតត្រដាងពីព្រោះព្រះបាននាំទឹក (ទឹកភក់) នៅក្រោមលំហអាកាសចូលកន្លែងតែមួយ។
វាប្រៀបដូចជាការច្រោះទឹកភក់ដើម្បីក្លាយជាដី។
នៅក្នុងពេត្រុសទី ២ ៣: ៥『
ហើយដោយគេមានចិត្តលោភ នោះគេនឹងប្រើអ្នករាល់គ្នាឲ្យបានចំណេញ ដោយពោលពាក្យបញ្ឆោតបំពោត តែតាំងពីយូរមកហើយ សេចក្ដីជំនុំជម្រះគេមិននៅស្ងៀមស្ងាត់ទេ ហើយសេចក្ដីហិនវិនាសរបស់គេក៏មិនងុយងោកដែរ ។ ដ្បិតបើសិនជាព្រះមិនបានប្រណី ដល់ពួកទេវតាដែលបានធ្វើអំពើបាប គឺទ្រង់បោះទម្លាក់ទៅក្នុងជង្ហុកជ្រៅបំផុត ឲ្យជាប់ច្រវាក់នៃសេចក្ដីងងឹត ទាំងឃុំទុកសម្រាប់នឹងជំនុំជម្រះវិញ ហើយបើទ្រង់មិនបានប្រណីដល់លោកីយ៍ពីចាស់បុរាណ ក្នុងកាលដែលទ្រង់បានធ្វើឲ្យទឹកជន់លិចពួកមនុស្សទមិឡល្មើស តែបានជួយសង្គ្រោះលោកណូអេទាំងអស់គ្នាមាន៨នាក់ ដែលលោកជាអ្នកប្រកាសប្រាប់ពីសេចក្ដីសុចរិត 』. លោកុប្បត្តិ
២: ៧
『 ព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់យកធូលីដី មកសូនធ្វើជាមនុស្ស ទ្រង់ផ្លុំខ្យល់ដង្ហើមជីវិតបញ្ចូលទៅក្នុងរន្ធច្រមុះ នោះក៏ត្រឡប់ជាមានព្រលឹងរស់ឡើង។』. នៅក្នុងពាក្យនេះវាមានន័យថាផែនដីត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយទឹក។
ប្រភពនៃអ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរគឺជាទឹក។
នោះគឺជាប្រភពនៃអ្វីៗទាំងអស់គឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។
និយាយម៉្យាងទៀតគ្មានអ្វីត្រូវបានបង្កើតទេលើកលែងតែព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទជាព្រះបន្ទូល
(ឡូហ្គោស) ។ នៅក្នុងយ៉ូហាន ១: ៣『គ្រប់របស់ទាំងអស់បានកើតមកដោយសារទ្រង់ ហើយក្នុងបណ្តារបស់ដែលបានបង្កើតមកទាំងប៉ុន្មាន នោះគ្មានអ្វីណាមួយកើតមកក្រៅពីទ្រង់ឡើយ 』
ដីនេះមានឈ្មោះថាអេរីសាហើយដីហៅថាអាដាម៉ា។ មុនពេលក្លាយជាអាដាម (មនុស្ស) ធូលី (អេប)
ត្រូវបានផ្សំជាមួយទឹកដើម្បីក្លាយជាដី (អាដាម៉ា) ហើយអាដាមត្រូវបានបង្កើតឡើង។
មនុស្សគឺដូចជាធូលីដី។
បណ្ដាំរបស់ព្រះបានជ្រាបចូលក្នុងទម្រង់ជាមនុស្សដោយចូលទៅក្នុងអ្វីមួយដូចជាធូលី។
វាគឺថាមនុស្សដែលគ្មានពាក្យ (ទឹក) របស់ព្រះគឺជាមនុស្សដែលមានធូលីដីដែលគ្មានរូបរាង។ ប្រសិនបើគ្មានទឹកនៅលើដីទេវាលែងជាដីទៀតហើយ។
ដីត្រូវតែមានទឹកជានិច្ច។ បើគ្មានទឹកនៅលើដីទេជីវិតមិនអាចលូតលាស់បានទេ។
ដោយសារប្រភពទាំងអស់គឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះបើគ្មានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះនោះគ្មានជីវិតពិតទេ។
បើគ្មានព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទគ្មានជីវិតទេដូច្នេះយើងស្លាប់ហើយ។
នៅកូល៉ុស ១: ១៦-១៧『 បងប្អូនស្ងួនភ្ងារបស់ខ្ញុំអើយ កុំឲ្យត្រូវបំភាន់ឡើយ គ្រប់ទាំងរបស់ដ៏ល្អ ដែលព្រះប្រទានមក និងអស់ទាំងអំណោយទានដ៏គ្រប់លក្ខណ៍ នោះសុទ្ធតែមកពីស្ថានលើ គឺមកពីព្រះវរបិតានៃពន្លឺ ដែលទ្រង់មិនចេះប្រែប្រួល សូម្បីតែស្រមោលនៃសេចក្ដីផ្លាស់ប្រែក៏គ្មានដែរ 』 នៅក្នុងកូរិនថូសទី
១ ៨: ៦『 គង់តែខាងយើង មានព្រះតែ១ប៉ុណ្ណោះ គឺជាព្រះវរបិតា ដែលរបស់សព្វសារពើកើតមកពីទ្រង់ ហើយយើងរាល់គ្នាក៏សម្រាប់ទ្រង់ ក៏មានព្រះអម្ចាស់តែ១ គឺជាព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលរបស់សព្វសារពើកើតមកដោយសារទ្រង់ ហើយយើងក៏ដោយសារទ្រង់ដែរ 』 ពាក្យនៅលោកុប្បត្តិ ១ 1-2២
បង្ហាញថាប្រភពនៃអ្វីៗទាំងអស់ត្រូវបានបង្កើតជាទឹកហើយទឹកនោះជាព្រះបន្ទូលនិងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។
មូលហេតុដែលព្រះបង្កើតពិភពលោកគឺបញ្ជូនមនុស្សម្នាក់អោយដាំដុះ។
ព្រះបញ្ជូនវិញ្ញាណដែលបានធ្វើបាបនៅក្នុងនគរទៅពិភពលោកដូច្នេះមនុស្សដែលបានចូលទៅក្នុងដីគឺជាមនុស្សដែលនឹងដាំដុះផែនដី។
ព្រះបានបង្កើតផែនដីចេញពីទឹកហើយបង្កើតជាមនុស្ស។
ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយនៅដំណាក់កាលដំបូងមិនមានជីវិតទេ។ ដូច្នេះនៅពេលគាត់ដកដង្ហើមភាពរឹងមាំ
(វិញ្ញាណ) ចូលទៅក្នុងច្រមុះរបស់គាត់គាត់បានក្លាយជាវត្ថុមានជីវិត។
គាត់បានក្លាយជាភាវរស់ដែលមានដីប៉ុន្តែគាត់មិនអាចដាំដុះព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះបានទេ។
ពីព្រោះវាជាព្រលឹងដែលគ្មានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។
ដូច្នេះព្រះបានបង្កើតសួនអេដែនដើម្បីបរិភោគផ្លែឈើនៃដើមឈើជីវិតនិងដើម្បីដាំដុះនិងការពារសួនច្បារអេដែន។
Comments
Post a Comment