នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១: ២០-២៣
(បន្ទាប់មក ព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យមានមច្ឆាជាតិ រវើកនៅក្នុងទឹកជាបរិបូរ និងបក្សីជាតិហើរលើដីនៅនាអាកាស )
នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១: ២០-២៣『
បន្ទាប់មក ព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យមានមច្ឆាជាតិ រវើកនៅក្នុងទឹកជាបរិបូរ និងបក្សីជាតិហើរលើដីនៅនាអាកាស ទ្រង់ក៏បង្កើតអស់ទាំងសត្វសម្បើមៗ និងជីវិតទាំងឡាយដែលកម្រើក ដែលកើតមានរវិនរវ័ណ្ឌនៅក្នុងទឹកតាមពូជ ហើយអស់ទាំងសត្វស្លាបតាមពូជដែរ រួចទ្រង់ឃើញថាល្អ ទ្រង់ក៏ប្រទានពរដល់សត្វទាំងឡាយនោះ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា ចូរបង្កើតកូនឲ្យចម្រើនជាច្រើនឡើង ឲ្យមានពេញពាសនៅក្នុងទឹកសមុទ្រ ហើយឲ្យសត្វស្លាបចម្រើនឡើងនៅផែនដីដែរ នោះក៏មានល្ងាច មានព្រឹកឡើង ជាថ្ងៃទី៥។ 』
សូមឱ្យទឹកនាំមកនូវសត្វដែលមានចលនាយ៉ាងច្រើនដែលមានជីវិតសត្វនៅក្នុងភាសាហេព្រើរមានន័យថាសត្វមានជីវិត។
នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ២: ៧" ព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់យកធូលីដី មកសូនធ្វើជាមនុស្ស ទ្រង់ផ្លុំខ្យល់ដង្ហើមជីវិតបញ្ចូលទៅក្នុងរន្ធច្រមុះ នោះក៏ត្រឡប់ជាមានព្រលឹងរស់ឡើង។”. ព្រលឹងនេះគឺជាពាក្យដូចគ្នានឹងលោកុប្បត្តិ ១:២០ ។
បក្សីនិងសត្វសមុទ្រគឺជាព្រលឹងទាំងពីរ។ និយាយម្យ៉ាងទៀតវាគឺជាសត្វមានជីវិត។
នៅពេលដែលមនុស្សឬសត្វទាំងអស់ដែលកើតនៅក្នុងពិភពលោកនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងរួមគ្នាពួកគេគឺជាសត្វមានជីវិត។
ទោះយ៉ាងណាបុរសកើតមកជាព្រលឹងដែលចេះពិចារណា។
ដូច្នេះព្រះគម្ពីរប្រាប់យើងថាព្រះវិញ្ញាណមកពីព្រះបានស្លាប់ហើយ។
ក្នុងកូរិនថូសទី ១ ១៥:៣៧『 ហើយគ្រាប់ដែលអ្នកព្រោះនោះ មិនមែនដូចជាដើមដែលពន្លកឡើងនោះដែរ គឺជាគ្រាប់សុទ្ធ ដូចជាគ្រាប់ស្រូវ ឬពូជណាទៀតក្តី 』 សាវកប៉ូលពន្យល់អំពីការរស់ឡើងវិញ។『 តែព្រះទ្រង់ប្រទានឲ្យមានដើមទីទៃពីគ្នារៀងរាល់ពូជ តាមព្រះហឫទ័យទ្រង់』(ខ ៣៨) នៅពេលដែលសំបករបស់គ្រាប់ពូជងាប់នោះជីវិតនៅក្នុងវាលេចចេញមក។
『 គ្រប់ទាំងសាច់ក៏មិនដូចគ្នាដែរ គឺមាន១របស់មនុស្ស ១របស់សត្វ ១របស់ត្រី ហើយ១របស់សត្វហើរ ក៏មានរូបកាយសម្រាប់ស្ថានសួគ៌ ហើយមានរូបកាយសម្រាប់ផែនដីដែរ តែសិរីរបស់រូបកាយនៅស្ថានសួគ៌ និងរបស់រូបកាយនៅផែនដីនោះទីទៃពីគ្នា 』 (៣៩-៤០)
ការសាបព្រួសគឺជាគ្រាប់ធញ្ញជាតិប៉ុន្តែវាមិនមែនជារូបរាងនាពេលអនាគតទេ។ រូបរាងនេះ
(សូម៉ា) មានអត្ថន័យនៃផ្ទះមិនមែនម៉ាសរាងកាយទេ។
នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថាទ្រង់នឹងបំផ្លាញនិងជួសជុលព្រះវិហារនេះក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃទ្រង់បានបង្ហាញព្រះកាយរបស់ព្រះអង្គថាជាព្រះវិហារហើយរាងកាយនោះ
(សូម៉ា) គឺជារូបរាងដែលបាននិយាយនៅទីនេះ។
វាមានន័យថាព្រះផ្តល់រូបរាងផ្ទះនាពេលអនាគតនៅក្នុងសំបកគ្រាប់។
នេះជាអ្វីដែលសាវកប៉ូលបាននិយាយនៅពេលពិពណ៌នាអំពីការរស់ឡើងវិញ។
នៅទីនេះផ្ទះគឺជារូបកាយនៃវិញ្ញាណ។
『
ក៏មានរូបកាយសម្រាប់ស្ថានសួគ៌ ហើយមានរូបកាយសម្រាប់ផែនដីដែរ តែសិរីរបស់រូបកាយនៅស្ថានសួគ៌ និងរបស់រូបកាយនៅផែនដីនោះទីទៃពីគ្នា ឯព្រះអាទិត្យ នោះមានរស្មីម្យ៉ាងទៅ ព្រះចន្ទក៏មានរស្មីម្យ៉ាងទៅ ហើយផ្កាយក៏មានរស្មីម្យ៉ាងទៅ សូម្បីតែផ្កាយទាំងប៉ុន្មានសោត ក៏មានរស្មីខុសពីគ្នាដែរ 』 (៤០-៤១)
ក្នុងសាច់ឈាមមានរូបរាងនាពេលអនាគតដែលខ្លះជារបស់ស្ថានសួគ៌និងខ្លះទៀតជារបស់ផែនដី។
តួរលេខនៅឋានសួគ៌គឺជាតួនៃវិញ្ញាណ (បុរសថ្មី) ហើយតួលេខនៅលើផែនដីគឺរាងកាយស្រស់
(បុរសចំណាស់) ។
『 បានកប់ទៅ ជារូបកាយ ខាងសាច់ឈាម តែរស់ឡើង ជារូបកាយខាងវិញ្ញាណវិញ បើមានរូបកាយខាងសាច់ឈាម នោះក៏មានរូបកាយខាងវិញ្ញាណដែរ 』 (៤៤)
ដូច្នេះបុរសចំណាស់ត្រូវតែស្លាប់ត្រូវបានចាប់កំណើតជារូបកាយវិញ្ញាណវិញហើយវិញ្ញាណក៏រស់រានមានជីវិតហើយចូលក្នុងផ្ទះ
(រូបកាយវិញ្ញាណ) ។『 សេចក្ដីដែលមនុស្សស្លាប់បានរស់ឡើងវិញ នោះក៏បែបដូច្នោះដែរ គេបានកប់ទៅ ជារូបកាយ ដែលពុករលួយ តែរស់ឡើងវិញ ជារូបកាយមិនចេះពុករលួយឡើយ 』 (៤២) វាជាវិញ្ញាណដែលនៅរស់។ មានតែពេលដែលវិញ្ញាណដាក់តួនៃវិញ្ញាណ (ត្រសាល)
ប៉ុណ្ណោះ។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលព្រះយេស៊ូវនៅក្នុងយ៉ូហាន ៦:៦៣『 គឺជាវិញ្ញាណដែលឲ្យមានជីវិត រូបសាច់គ្មានប្រយោជន៍អ្វីទេ ឯពាក្យដែលខ្ញុំនិយាយនឹងអ្នករាល់គ្នា នោះត្រូវខាងវិញ្ញាណ និងជីវិតវិញ 』
មានហេតុផលសម្រាប់សាសនាខុសឆ្គងនៅពេលនិយាយអំពីព្រះវិញ្ញាណ។
នៅពេលនៃព្រះវិហារដំបូងមានពេលមួយដែលលទ្ធិវិជ្ជានិយមបានរីករាលដាល។ ទន្ទឹមនឹងការសង្កត់ធ្ងន់ថាមនុស្សគួរតែត្រូវបានបែងចែកទៅជាព្រលឹងព្រលឹងនិងសាច់ហើយក្លាយជាមនុស្សខាងវិញ្ញាណពួកគេគិតថាពួកគេអាចក្លាយជាមនុស្សខាងវិញ្ញាណតាមរយៈប្រាជ្ញានៃការត្រាស់ដឹងដូចជាព្រះពុទ្ធសាសនា។
យោងតាមសទ្ទានុក្រមវិគីភីឌា«អ្នកវិជ្ជានិយមបានចាត់ទុកព្រះយេស៊ូវថាជាជនរងគ្រោះនៃពិភពលោកដែលឈឺចាប់ដើម្បីនាំយកនិងបង្រៀនហ្គុនសូស
(ចំណេះដឹងពិត)
ជាមធ្យោបាយមួយដើម្បីជួយសង្គ្រោះមនុស្សជាតិហើយគិតថាវាជាព្រះមេស្ស៊ីក្លែងក្លាយដែលបានធ្វើ»។
ប៉ុន្តែតាមរយៈព្រះគម្ពីរអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលមិនមែនជាពរជ័យនៃលោកីយនេះទេតែជាព្រះពរនៃនគរព្រះវិញ។
នគរព្រះគឺជាពិភពវិញ្ញាណ។
ដូច្នេះវាមិនមែនជាសេចក្ដីសង្រ្គោះរបស់មនុស្សដែលផ្សំឡើងដោយវិញ្ញាណនិងរូបកាយទេតែគឺជាការសង្គ្រោះពីវិញ្ញាណដែលវិញ្ញាណត្រូវតែវិលត្រឡប់ទៅនគរព្រះវិញដោយពាក់រូបកាយរបស់វិញ្ញាណ។
សាច់ឈាមត្រឡប់ទៅដីវិញ។ នៅសាស្ដា ១២: ៧,
『 ហើយធូលីត្រឡប់ជាដីដូចដើមវិញ និងវិញ្ញាណ ត្រឡប់ទៅឯព្រះ ដែលទ្រង់បានប្រទានមកនោះ 』
ក្នុងកូរិនថូសទី ១ ១៥: ៤៧-៤៩『 មនុស្សមុនដំបូងកើតមកពីដី គឺធ្វើមកពីធូលីដី តែមនុស្សទី២ ជាព្រះអម្ចាស់ដែលចេញមកពីស្ថានសួគ៌វិញ ឯមនុស្សដែលកើតពីធូលីដីមកជាយ៉ាងណា នោះអស់អ្នកដែលកើតពីធូលីដីក៏យ៉ាងនោះដែរ ហើយព្រះអម្ចាស់ ដែលយាងមកពីស្ថានសួគ៌ ជាយ៉ាងណា ពួកស្ថានសួគ៌ក៏យ៉ាងនោះដែរ យើងក៏នឹងមានរូបរាងរបស់ព្រះអម្ចាស់ពីស្ថានសួគ៌ ដូចជាយើងមានរូបរាងរបស់មនុស្ស ដែលធ្វើពីធូលីមកដែរ 』 រូបភាពនៅលើផែនដីគឺជារូបកាយរបស់រូបកាយហើយរូបកាយនៃស្ថានបរមសុខជារបស់វិញ្ញាណ។
ដូច្នេះព្រះគម្ពីរប្រាប់យើងថារូបកាយដែលអ័ដាមទីពីរព្រះយេស៊ូគ្រីស្ទបានត្រូវប្រោសឱ្យរស់ឡើងវិញគឺជារូបកាយនៃវិញ្ញាណ។
ប្រសិនបើអ្នកមិនបានកើតជារូបកាយវិញ្ញាណទេអ្នកគ្រាន់តែជាព្រលឹងរស់ប៉ុណ្ណោះ។ ការរស់ឡើងវិញគឺត្រូវបានយកចេញពីរាងកាយស្រស់។
ព្រឹត្តិការណ៍ដែលឡាសារបានស្លាប់នៅក្នុងព្រះគម្ពីរនិងកូនស្រីរបស់យ៉ៃរ៉ុសដែលជាអ្នកដឹកនាំសាលាប្រជុំបានស្លាប់ហើយវិញ្ញាណបានត្រឡប់មកវិញមិនមែនជាការរស់ឡើងវិញទេ។
អ្នកអាចនិយាយឡើងវិញ។ អ្នកទាំងពីរប្រាកដជាស្លាប់ម្តងទៀត។ ទោះយ៉ាងណាព្រះយេស៊ូវដែលបានរស់ឡើងវិញមានរូបកាយមួយដែលនឹងមិនស្លាប់ឡើយ។
ជីវិតនៅលើផែនដីស្លៀកផ្ទះនៃសាច់នៅក្នុងគ្រាប់ពូជ។
ដូច្នេះពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់យើងបន្តរស់នៅរីកចម្រើននិងរស់នៅ។ 『
បន្ទាប់មក ព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរឲ្យមានមច្ឆាជាតិ រវើកនៅក្នុងទឹកជាបរិបូរ និងបក្សីជាតិហើរលើដីនៅនាអាកាស 』.
ដូចជាសត្វនៅលើមេឃនិងទឹកមនុស្សនៅលើផែនដីក៏បន្តជីវិតជាបន្តបន្ទាប់ផងដែរ។
ព្រះគម្ពីរប្រាប់យើងឱ្យយល់អំពីច្បាប់នៅស្ថានសួគ៌តាមរយៈច្បាប់នៃផែនដី។
តាមរយៈតួលេខនៃផែនដី (តួនៃសាច់ឈាម) គឺត្រូវដឹងអំពីតួលេខនៃឋានសួគ៌ (តួនៃវិញ្ញាណ) ។ ដូច្នេះវានឹងត្រូវបានបំពេញដោយស្ថានសួគ៌និងទឹកសមុទ្រ
(ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ) ។
ក្នុងកូរិនថូសទី ១ ១៥:៤៥『 ដូចជាសេចក្ដីដែលចែងទុកពីលោកអ័ដាម ដែលជាមនុស្សមុនដំបូងថា «បានត្រឡប់ជាមានព្រលឹងរស់» តែលោកអ័ដាមក្រោយបង្អស់ ជាវិញ្ញាណដ៏ប្រោសឲ្យរស់វិញ 』
ត្រង់នេះមានន័យថាវិញ្ញាណរស់ក៏ជាសត្វមានជីវិតដែរ។ អាដាមបុរសទី ១ ធ្វើឲ្យ
វិញ្ញាណស្លាប់តែអាដាមចុងក្រោយជួយសង្គ្រោះវិញ្ញាណ។ អាដាមទី ១ គឺជាអ្នកដែលប្រគល់«រូបកាយស្រស់»ដែលបណ្តាល ឲ្យ
វិញ្ញាណស្លាប់ហើយអាដាមចុងក្រោយគឺជាអ្នកដែលប្រគល់រូបកាយដែលជួយសង្គ្រោះព្រលឹង។ ដូច្នេះព្រះគម្ពីរចែងថាអាដាមបុរសទីមួយបានក្លាយជានិមិត្តរូបរបស់អ័ដាមចុងក្រោយ។
និយាយម្យ៉ាងទៀតវាគឺជាជនរងគ្រោះ។
រូបរាងនៅក្នុងសួនច្បារអេដែនជានិមិត្តរូបនៃការលេចចេញនៃនគររបស់ព្រះ។
អ័ដាមព្រះគ្រីស្ទនិងអេវ៉ាគឺជាពួកទេវតាដែលមិនរក្សាឋានៈរបស់ខ្លួនជាការបំភាន់ដោយសាតាំងពីព្រោះពួកគេចង់ធ្វើដូចជាព្រះនៅក្នុងនគររបស់ព្រះ។
ព្រះគ្រីស្ទនិងវិញ្ញាណគឺតែមួយនៅក្នុងនគររបស់ព្រះ។
ដូច្នេះព្រះសម្តែងនូវទម្រង់នៃការបំបែកខ្លួនតាមរយៈរូបកាយតែមួយដើម្បីបង្ខាំងវិញ្ញាណដែលមានបាប។
ការបំបែកអេវ៉ាពីអ័ដាមពីដំបូងគឺជាការមួយនៅក្នុងនគរព្រះហើយវាគឺជាការចាកចេញរបស់អេវ៉ា។
ដូច្នេះបុរសទី ១ ឈ្មោះអ័ដាម ឲ្យ សាច់ឈាមដល់ប្រពន្ធហើយអ័ដាមចុងក្រោយក៏ ឲ្យ
រូបកាយរបស់គាត់ដល់ព្រលឹងដែរ។ បុរសទីមួយគឺអ័ដាមគឺជារូបភាពរបស់អ័ដាមចុងក្រោយ។
Comments
Post a Comment