លោកុប្បត្តិ ១: ២៨-៣១
(រួចព្រះទ្រង់ទតគ្រប់ទាំងរបស់ដែលទ្រង់បានធ្វើនោះ ក៏ឃើញថា ទាំងអស់ជាការល្អប្រពៃ នោះក៏មានល្ងាច មានព្រឹកឡើង ជាថ្ងៃទី៦។)
(លោកុប្បត្តិ
១: ២៨-៣១)『
ទ្រង់ប្រទានពរដល់គេ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា ចូរបង្កើតកូនឲ្យចម្រើនជាច្រើនឡើង ឲ្យមានពេញពាសលើផែនដីចុះ ត្រូវបង្ក្រាបផែនដី ហើយមានអំណាចលើត្រីសមុទ្រ សត្វហើរលើអាកាស និងជីវិតផងទាំងឡាយដែលកម្រើកនៅផែនដីផង ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា មើល អញឲ្យគ្រប់ទាំងតិណជាតិមានគ្រាប់ពូជដែលដុះនៅលើផែនដី និងគ្រប់ទាំងរុក្ខជាតិទាំងឡាយដែលកើតផ្លែ មានគ្រាប់ពូជទុកជាអាហារដល់ឯង ហើយអញក៏ឲ្យគ្រប់ទាំងតិណជាតិខ្ចីៗ ទុកជាអាហារដល់អស់ទាំងសត្វនៅលើដី សត្វហើរលើអាកាស និងសត្វលូនវារនៅដី ដែលមានជីវិតទាំងប៉ុន្មានដែរ នោះក៏មានដូច្នោះ រួចព្រះទ្រង់ទតគ្រប់ទាំងរបស់ដែលទ្រង់បានធ្វើនោះ ក៏ឃើញថា ទាំងអស់ជាការល្អប្រពៃ នោះក៏មានល្ងាច មានព្រឹកឡើង ជាថ្ងៃទី៦។ 』
គឺត្រូវស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ទាំងស្រុង។
ដូច្នេះព្រះគ្រីស្ទគ្រប់គ្រងអ្វីៗទាំងអស់។ អ្វីដែលព្រះបានមានបន្ទូលទៅកាន់បុរសទី ១
គឺអ័ដាម«បំពេញផែនដីហើយបង្ក្រាបវា»បានន័យថាគាត់នឹងគ្រប់គ្រងអ្វីៗទាំងអស់ទៅអាដាមដែលបានសង្រ្គោះចុងក្រោយ។
នៅក្នុងហេព្រើរ ២: ៨『 ទ្រង់បានបញ្ចុះបញ្ចូលគ្រប់ទាំងអស់ នៅក្រោមជើងគេ» ហើយដែលទ្រង់បានបញ្ចុះបញ្ចូលគ្រប់ទាំងអស់ នោះគឺមិនបានទុកអ្វី ដែលមិនចុះចូលសោះឡើយ តែសព្វថ្ងៃនេះ យើងមិនទាន់ឃើញគ្រប់ទាំងអស់ចុះចូលនៅឡើយទេ 』
បំពេញផែនដីហើយបង្ក្រាបវា 』នេះគឺដើម្បីឱ្យពួកបរិសុទ្ធធ្វើឱ្យផែនដីជានគររបស់ព្រះ។
ដូច្នេះដើម្បីកសាងនគរមួយដែលគ្រប់គ្រងដោយព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។
នៅពេលដែលព្រះគ្រីស្ទគ្រប់គ្រងយើងព្រះគ្រីស្ទនឹងក្លាយជាស្តេចរបស់យើង។ នៅក្នុងរ៉ូម
៨: ១៩-២១;『
ដ្បិតសេចក្ដីទន្ទឹងរបស់ជីវិតទាំងឡាយ នោះរង់ចាំតែពួកកូនរបស់ព្រះលេចមកឲ្យឃើញប៉ុណ្ណោះទេ ពីព្រោះជីវិតទាំងឡាយបានត្រូវចុះចូលនឹងសេចក្ដីឥតប្រយោជន៍ តែមិនមែនដោយស្ម័គ្រពីចិត្ត គឺដោយព្រោះព្រះអង្គ ដែលទ្រង់បញ្ចុះបញ្ចូលវិញ ដោយសង្ឃឹមថា ជីវិតទាំងនោះឯង នឹងបានរួចពីចំណងនៃសេចក្ដីពុករលួយ ឲ្យបានសេរីភាពនៃសិរីល្អរបស់ពួកកូនព្រះវិញ 』 អស់អ្នកដែលរួមជាមួយព្រះគ្រិស្ដក៏ធ្វើជាបូជាចារ្យដែរ។ នៅក្នុងវិវរណៈ ២០: ៤『
ខ្ញុំក៏ឃើញបល្ល័ង្កជាច្រើន និងពួកអ្នកដែលអង្គុយលើ ហើយមានអំណាចបានប្រគល់ដល់អ្នកទាំងនោះ ឲ្យជំនុំជម្រះ នោះព្រលឹងមនុស្សទាំងប៉ុន្មាន ដែលត្រូវគេកាត់ក្បាល ដោយព្រោះធ្វើបន្ទាល់ពីព្រះយេស៊ូវ ហើយដោយព្រោះព្រះបន្ទូលនៃព្រះ ព្រមទាំងពួកអ្នកដែលមិនបានក្រាបថ្វាយបង្គំដល់សត្វនោះ ឬរូបវា ក៏មិនបានទីសម្គាល់វា នៅលើថ្ងាស ឬនៅលើដៃឡើយ អ្នកទាំងនោះបានរស់វិញ ហើយក៏សោយរាជ្យជាមួយនឹងព្រះគ្រីស្ទ នៅ១ពាន់ឆ្នាំ』
ព្រះបានប្រទានបន្លែនិងដើមឈើហូបផ្លែនិងស្មៅពណ៌បៃតងដល់ជីវិតនៅលើផែនដី។
គ្រាប់ពូជនៅតែបន្តរីកលូតលាស់និងលូតលាស់។
សត្វទាំងឡាយនៅលើផែនដីត្រូវតែលូតលាស់និងពេញផែនដី។ ដីមិនអស់កល្បទេ។ ថ្ងៃណាមួយប្រសិនបើព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះបានសម្រេចហើយនោះវានឹងត្រូវឆេះជាមិនខាន។
និយាយម៉្យាងទៀតប្រសិនបើវិញ្ញាណទាំងអស់ដែលបានធ្វើបាបនៅក្នុងនគររបស់ព្រះបានមកដល់ផែនដីនេះហើយត្រឡប់ទៅនគររបស់ព្រះជាថ្មីម្តងទៀតពិភពលោកនេះត្រូវបានបញ្ចប់។
『 ដ្បិតរបស់សព្វសារពើបានកើតមកពីទ្រង់ ដោយសារទ្រង់ ហើយសម្រាប់ទ្រង់ សូមឲ្យទ្រង់បានសិរីល្អនៅអស់កល្បជានិច្ច អាម៉ែន។ 』 អ្វីៗទាំងអស់សុទ្ធតែកើតចេញពីបុរសទីមួយហើយវិញ្ញាណនៃផែនដីនេះវិលត្រឡប់ទៅរកកន្លែងដែលពួកគេបានឆ្លងកាត់តាមរយៈអ័ដាមចុងក្រោយ។
វាជាសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចំពោះអ្វីៗទាំងអស់ដែលត្រូវវិលត្រឡប់មករកព្រះអម្ចាស់វិញ។
វាជាកិត្តិយសណាស់សម្រាប់កូនប្រុសខ្ជះខ្ជាយដែលបានចេញពីផ្ទះហើយត្រឡប់ទៅផ្ទះឪពុកវិញ។『 រួចព្រះទ្រង់ទតគ្រប់ទាំងរបស់ដែលទ្រង់បានធ្វើនោះ ក៏ឃើញថា ទាំងអស់ជាការល្អប្រពៃ នោះក៏មានល្ងាច មានព្រឹកឡើង ជាថ្ងៃទី៦។ 』 មូលហេតុដែលព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ល្អដូច្នេះដំណើរការនៃការបង្កើតទាំងមូលនិងចុងបញ្ចប់នឹងត្រូវធ្វើឡើងតាមរយៈទឹកដីនេះ។
ប្រជាជនពិភពលោកគិតថាពិភពលោកនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងយ៉ាងល្អនៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះប៉ុន្តែអ័ដាមនិងអេវ៉ាត្រូវបានបញ្ឆោតដោយពស់ហើយបានបរិភោគផ្លែឈើនៃដើមឈើនោះដើម្បីដឹងថាល្អនិងអាក្រក់ហើយអំពើបាបបានចូលក្នុងលោកនេះហើយបំផ្លាញវាចោល។
ព្រះបានបង្កើតលោកីយនេះមនុស្សបង្កើត (អ័ដាម) ហើយបានបង្កើតសួនច្បារអេដែន។
ដូច្នេះព្រះបាននាំអ័ដាមទៅកាន់សួនច្បារអេដែន។
តើពិភពលោកនេះខុសពីសួនច្បារអេដែនយ៉ាងដូចម្តេច? ដោយសារតែពិភពលោកនេះដែលបង្កើតឡើងដោយព្រះមិនដូចគ្នានឹងសួនច្បារអេដែនទេ។
ដោយសារតែពិភពលោកនេះត្រូវបានកសាងឡើងនៅក្នុងស្ថានភាពនៃភាពងងឹតដើម្បីបង្ខាំងវិញ្ញាណ។
មានដើមឈើជីវិតនៅក្នុងសួនច្បារអេដែនដែលជាផ្លែឈើនៃដើមឈើដែលស្គាល់ល្អនិងអាក្រក់និងពស់។
សួនច្បារអេដែនជានិមិត្តរូបនៃព្រះរាជាណាចក្ររបស់ព្រះ។
ដូច្នេះព្រឹត្តិការណ៍នៃសួនច្បារអេដែនគឺជាការពន្យល់ដំណាលគ្នាទាំងព្រះរាជាណាចក្រនៃព្រះនិងពិភពលោក។
នៅពេលមនុស្សម្នាក់បរិភោគផ្លែឈើនៃដើមឈើជីវិតវិញ្ញាណស្លាប់នឹងរស់រានមានជីវិត។
ប្រសិនបើអ្នកមិនបរិភោគផ្លែឈើនៃដើមឈើជីវិតទេវិញ្ញាណនឹងងាប់។
ប៉ុន្តែតើផ្លែឈើនៃដើមឈើដែលស្គាល់ល្អនិងអាក្រក់តំណាងអ្វី? មនុស្សគិតដោយអំណាចនៃព្រះ។
ប៉ុន្ដែរឿងនេះក៏ត្រូវបែងចែកជារាជាណាចក្ររបស់ព្រះនិងពិភពលោកដែរ។ ផ្លែឈើនៃដើមឈើដែលស្គាល់ល្អនិងអាក្រក់នៅក្នុងនគររបស់ព្រះគឺជាការភាន់ច្រលំដែលសាតាំងអាចប្រែជាដូចព្រះចំពោះវិញ្ញាណ។
『មនុស្សជឿថាពួកគេអាចប្រែក្លាយដូចជាព្រះ』 ។
វាគ្មានន័យអ្វីក្រៅពីសេចក្តីសុចរិតរបស់ខ្លួនឯងឡើយ។
សាតាំងមានសេចក្តីសុចរិតរបស់មនុស្សម្នាក់។ នៅសម័យព្រះយេស៊ូពួកផារីស៊ីនិងពួកអាចារ្យគឺជាអ្នកដែលធ្លាក់ចូលក្នុងសេចក្ដីសុចរិតរបស់ខ្លួន។
ការងារគឺជាអ្នកតំណាងដែលបានធ្លាក់ចូលក្នុងភាពសុចរិតរបស់គាត់។
ព្រះកំពុងព្រមានអ្នកដែលចូលមកក្នុងព្រះគ្រីស្ទមិន ឲ្យ ធ្លាក់ចូលក្នុង«សេចក្ដីសុចរិតរបស់គេ»។
ផ្លែឈើនៃដើមឈើដែលស្គាល់ល្អនិងអាក្រក់នៅលើផែនដីគឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះគម្ពីរ
(ច្បាប់របស់ម៉ូសេ) ។ ច្បាប់ប្រាប់ពីអ្វីដែលល្អនិងអ្វីដែលអាក្រក់។
វាគឺជាសាថានដែលបំភាន់ច្បាប់ឱ្យបានសុចរិត។
អ្វីដែលព្រះបានប្រទានច្បាប់គឺត្រូវដឹងថាអ្នកទាំងអស់គ្នាសុទ្ធតែជាមនុស្សមានបាបហើយរងចាំពូជនៃការសន្យានាពេលអនាគត។
និយាយម្យ៉ាងទៀតទៅរកដើមឈើជីវិត។
ដូច្នេះអស់អ្នកដែលចូលក្នុងព្រះគ្រិស្ដរួមជាមួយព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដត្រូវតែរួចផុតពីក្រឹត្យវិន័យហើយបរិភោគតែផ្លែឈើនៃដើមឈើជីវិតប៉ុណ្ណោះ។
វិញ្ញាណអាចរស់នៅបានលុះត្រាតែយើងមិនធ្វើតាមសត្វពស់ចាស់ដែលនិយាយថាវាចាំបាច់ត្រូវរក្សាច្បាប់ឱ្យបានល្អក្រោមការដឹកនាំរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។
『 រួចព្រះទ្រង់ទតគ្រប់ទាំងរបស់ដែលទ្រង់បានធ្វើនោះ ក៏ឃើញថា ទាំងអស់ជាការល្អប្រពៃ នោះក៏មានល្ងាច មានព្រឹកឡើង ជាថ្ងៃទី៦។ 』 តាមរយៈអ្វីៗទាំងអស់នេះព្រះបានសន្យាថានឹងសម្រាកនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ។
ការសំរាកមានន័យថាចូលទៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សរស់នៅក្នុងពិភពលោកនេះហើយតើស្ថានភាពនៃស្មារតីនៅក្នុងសាច់ឈាមគឺជាអ្វី?
ពេលណាយើងចូលទៅក្នុងព្រះគ្រិស្ដដែលជួយសង្គ្រោះព្រះវិញ្ញាណយើងស្ថិតនៅជាប់នឹងព្រះគ្រិស្ដ។
ការរក្សាថ្ងៃឈប់សម្រាកកំពុងរង់ចាំព្រះគ្រិស្ដយាងមក។
វាមានន័យថាអ្នកដែលកំពុងព្យាយាមរក្សាថ្ងៃឈប់សម្រាកមិនសម្រាក។;『 ក្នុងរវាង៦ថ្ងៃ នោះត្រូវធ្វើការបាន តែថ្ងៃទី៧ នោះជាថ្ងៃឈប់សម្រាកវិញ គឺជាថ្ងៃបរិសុទ្ធដល់ព្រះយេហូវ៉ា ឯអស់អ្នកណាដែលធ្វើការអ្វីនៅថ្ងៃឈប់សម្រាក នោះនឹងត្រូវសម្លាប់ចោលជាមិនខាន ហេតុនោះបានជាត្រូវឲ្យពួកកូនចៅអ៊ីស្រាអែលបានស្មោះត្រង់ដល់ថ្ងៃឈប់សម្រាកនោះ ដើម្បីនឹងកាន់តាមនៅអស់ទាំងតំណគេតរៀងទៅ ទុកជាសេចក្ដីសញ្ញានៅអស់កល្បជានិច្ច នោះហើយជាទីសម្គាល់ដល់អញ ហើយនិងពួកកូនចៅអ៊ីស្រាអែល ជាដរាបរៀងរាបតទៅ ដ្បិតព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់បានបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដីក្នុងរវាង៦ថ្ងៃ លុះដល់ថ្ងៃទី៧ នោះទ្រង់ក៏ឈប់សម្រាក ហើយបានលំហើយព្រះអង្គវិញ។ 』 សញ្ញាអស់កល្បគឺជាការសន្យានិងសេចក្ដីសញ្ញា។
វាគឺជាការសន្យារវាងព្រះនិងអ្នកដែលបានចាកចេញពីព្រះ។ ប្រសិនបើអ្នករក្សាថ្ងៃឈប់សម្រាកឱ្យបានល្អកិច្ចព្រមព្រៀងនឹងត្រូវបានបំពេញ។
ទោះយ៉ាងណាមនុស្សមិនអាចរក្សាច្បាប់បានទេ។
ដូច្នេះតាមរយៈពិធីបរិសុទ្ធថ្ងៃឈប់សម្រាកនេះសូមក្រឡេកមើលសេចក្ដីសញ្ញាដ៏អស់កល្បរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។
ហេព្រើរ ៤: ១-៣『 ដូច្នេះ ដែលនៅមានសេចក្ដីសន្យាទុកមក ឲ្យបានចូលក្នុងសេចក្ដីសម្រាករបស់ទ្រង់ នោះត្រូវឲ្យយើងរាល់គ្នាខ្លាចចុះ ក្រែងអ្នករាល់គ្នាណាមួយមើលទៅដូចជាឈោងទៅមិនដល់ ដ្បិតដំណឹងល្អបានផ្សាយមកយើងរាល់គ្នាដូចជាដល់គេដែរ ប៉ុន្តែ ព្រះបន្ទូលដែលគេឮ នោះគ្មានប្រយោជន៍ដល់គេសោះ ដោយព្រោះមិនបានលាយនឹងសេចក្ដីជំនឿ ក្នុងចិត្តនៃពួកអ្នកដែលឮនោះ តាមសេចក្ដីដែលទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា «អញបានស្បថទាំងកំហឹងថា វារាល់គ្នាមិនត្រូវចូល ទៅក្នុងសេចក្ដីសម្រាក របស់អញសោះឡើយ» តែយើងរាល់គ្នាដែលជឿ យើងចូលក្នុងសេចក្ដីសម្រាកនោះវិញ ទោះបើការទាំងប៉ុន្មានបានសម្រេច តាំងពីកំណើតលោកីយ៍មកក៏ដោយ』
Comments
Post a Comment