លោកុប្បត្ដិ ២: ៦-៧
(ព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់យកធូលីដី មកសូនធ្វើជាមនុស្ស)
គ្រាន់តែមានចំហាយឡើងពីដីមកស្រោចស្រប់លើផែនដីប៉ុណ្ណោះ ព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់យកធូលីដី មកសូនធ្វើជាមនុស្ស ទ្រង់ផ្លុំខ្យល់ដង្ហើមជីវិតបញ្ចូលទៅក្នុងរន្ធច្រមុះ នោះក៏ត្រឡប់ជាមានព្រលឹងរស់ឡើង។. (លោកុប្បត្ដិ ២: ៦-៧)
ទោះបីជាត្រូវបានបកប្រែជា "អ័ព្ទ" នៅក្នុងភាសាអង់គ្លេសអង់គ្លេសនៅពេលដែលពាក្យនៅក្នុងអត្ថបទ
TR ជន់លិចទឹកទន្លេពាក្យ "អឺឌ" ត្រូវបានប្រើជាពាក្យថាទឹកជំនន់។ និយាយម្យ៉ាងទៀតពាក្យហេប្រ៊ូមានន័យថាមិនត្រឹមតែអ័ព្ទប៉ុណ្ណោះទេប៉ុន្តែក៏ជាអណ្តូងនិងទន្លេផងដែរ។
វានឹងចាំបាច់ត្រូវបកប្រែទៅជាទន្លេឬរដូវផ្ការីកប្រសិនបើវាបានត្រាំលើផ្ទៃទាំងមូល។
ដូច្នេះទឹកទន្លេហូរចេញហើយធ្វើឱ្យដីមានសំណើម។ ដូច្នេះនៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ២:១០『
មានទន្លេ១ហូរចេញពីស្រុកអេដែនមកស្រោចសួនច្បារនោះ រួចហូរបែកពីនោះទៅជា៤មុខ 』.
វាបានក្លាយទៅជា
"អាដាម៉ា" ពីព្រោះវាត្រាំទឹកនៅលើដី។ វាគឺជាដី (អាដាម៉ា)
ដែលត្រូវបានសើមដោយទឹកនៅលើដី។ អាប៉ាមានន័យថាធូលីនិងផេះ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយនៅពេលដែលទឹកត្រូវបានសើមដោយធូលីដីធូលីក្លាយទៅជាកខ្វក់។『
ព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់យកធូលីដី មកសូនធ្វើជាមនុស្ស』 ដើម្បីឱ្យធូលីប្រែទៅជាភាពកខ្វក់ទឹកត្រូវតែមាន។
ទឹកមានន័យថាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ដូច្នេះធូលី (ពីចម្ងាយ)
ជួបជាមួយទឹកដើម្បីក្លាយជាអាដាម៉ាហើយព្រះបានអប់រំអាដាម៉ាឱ្យក្លាយជាអាដាម
(ទម្រង់នៃភាពកខ្វក់) ។ មិនត្រឹមតែមនុស្សប៉ុណ្ណោះទេប៉ុន្តែអ្វីៗដែលមានជីវិតទាំងអស់នៅលើផែនដីនេះបានឆ្លងកាត់ដំណើរការនេះ។
នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ២:១៩『
ព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់បានយកដីមកសូនធ្វើគ្រប់ទាំងសត្វជើង៤ និងសត្វហើរទាំងប៉ុន្មាន រួចក៏នាំមកឯអ័ដាម ដើម្បីឲ្យដឹងជាគាត់នឹងហៅយ៉ាងដូចម្តេច ឯឈ្មោះណាដែលអ័ដាមបានដាក់ឲ្យដល់ជីវិតផងទាំងឡាយ នោះបានសម្រេចជាឈ្មោះរបស់សត្វនោះឯង 』 បុរសនោះមានឈ្មោះថាអាដាមហើយសត្វផ្សេងទៀតក៏មានឈ្មោះដែរ។
នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១: ២
"
ឯផែនដីបានខូច ហើយនៅទទេ មានសុទ្ធតែងងឹតនៅគ្របលើជម្រៅទឹក ហើយព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះក៏រេរានៅពីលើទឹក”. ផែនដីគឺជាម៉ាស់ទឹកនៃភាពងងឹត។
ដោយវិធីនេះព្រះបានបង្កើតលំហមួយ (មេឃ)
ក្នុងចំណោមទឹកហើយញែកវាទៅជាទឹកខាងលើលំហនិងទឹកនៅខាងក្រោមលំហហើយព្រះបានហៅដីដោយត្រងភាពកខ្វក់ចេញពីទឹក
(ទឹកភក់) នៅក្រោមលំហ។ ទឹកភក់មានន័យថារដ្ឋមួយដែលធូលីនិងទឹកត្រូវបានលាយបញ្ចូលគ្នា។
ទីបំផុតភាពកខ្វក់លាយជាមួយទឹកនិងភាពកខ្វក់បានចេញមក។ ទឹក (ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ)
បានចូលធូលីដីហើយក្លាយជាកខ្វក់ (អាដាម៉ា) ។『 ព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់យកធូលីដី មកសូនធ្វើជាមនុស្ស ទ្រង់ផ្លុំខ្យល់ដង្ហើមជីវិតបញ្ចូលទៅក្នុងរន្ធច្រមុះ នោះក៏ត្រឡប់ជាមានព្រលឹងរស់ឡើង។ 』 មិនត្រឹមតែមនុស្សប៉ុណ្ណោះទេប៉ុន្តែសត្វទាំងអស់សុទ្ធតែជាសត្វតែមួយ (ហេប្រឺ:
ណឺស៊ីថៃហៃក្រិកៈផុកឃី) ។ ព្រះបានប្រទានជីវិតដើម្បីផ្តល់ឱ្យជីវិតទៅនឹងភាពកខ្វក់។
តើដង្ហើមនៃជីវិតគឺជាអ្វី? វាគឺជាវិញ្ញាណ។
នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ១:២៦『
ទ្រង់ក៏មានព្រះបន្ទូលថា ចូរយើងធ្វើមនុស្ស ឲ្យដូចជារូបយើង ឲ្យមានភាពដូចយើង ហើយឲ្យមានអំណាចលើត្រីសមុទ្រ សត្វហើរលើអាកាស និងសត្វជើង៤ដែលនៅលើផែនដីទាំងមូល ព្រមទាំងសត្វលូនវារដែលវារនៅលើផែនដីផង 』. ភាវរស់ទាំងអស់ត្រូវបានបង្កើតឡើងពីភាពកខ្វក់ប៉ុន្តែមានតែមនុស្សទេដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងតាមរូបរបស់ព្រះ។
សត្វមានជីវិតទាំងអស់នៅលើផែនដីនេះប៉ុន្តែវិញ្ញាណបានស្លាប់ហើយក្លាយជាព្រលឹង។『
ព្រះយេហូវ៉ាដ៏ជាព្រះទ្រង់យកធូលីដី មកសូនធ្វើជាមនុស្ស ទ្រង់ផ្លុំខ្យល់ដង្ហើមជីវិតបញ្ចូលទៅក្នុងរន្ធច្រមុះ នោះក៏ត្រឡប់ជាមានព្រលឹងរស់ឡើង។』.
វិញ្ញាណដែលព្រះដាក់ក្នុងជីវិតជាប់ក្នុងធូលីដូច្នេះវិញ្ញាណស្លាប់ហើយក្លាយជាព្រលឹង។
នៅក្នុងសាស្ដា ៣: ១៨-២១
『 យើងបាននឹកក្នុងចិត្តពីមនុស្សជាតិថា នេះគឺដោយព្រោះព្រះទ្រង់ចង់ល្បងលនឹងគេ ហើយឲ្យគេយល់ឃើញថា ខ្លួនគេជាសត្វតិរច្ឆានទេ ពីព្រោះការដែលកើតដល់មនុស្សជាតិ នោះក៏កើតដល់សត្វតិរច្ឆានដែរ មានការដដែលកើតដល់ទាំង២ពួក ពួក១ស្លាប់យ៉ាងណា ពួក១ទៀតក៏ស្លាប់យ៉ាងនោះ អើ គេមានដង្ហើមជីវិតដូចគ្នាទាំងអស់ ហើយមនុស្សមិនវិសេសជាងសត្វទេ ដ្បិតគ្រប់ទាំងអស់សុទ្ធតែឥតប្រយោជន៍ទទេ គ្រប់ទាំងអស់ទៅឯកន្លែងតែ១ប៉ុណ្ណោះ ទាំងអស់កើតមកពីធូលីដី ហើយត្រូវត្រឡប់ទៅឯធូលីដីវិញទៀត តើមានអ្នកណាដឹងបានថា វិញ្ញាណ នៃមនុស្សឡើងទៅលើ ហើយវិញ្ញាណរបស់សត្វចុះទៅក្នុងដីវិញឬទេ 』
ព្រះបានបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់ដែលមានជីវិតស្មើគ្នា។
អ្វីដែលសាឡូម៉ូននិយាយគឺថាដំណើរការបង្កើតដោយមនុស្សឬសត្វឬព្រះគឺដូចគ្នា។
ព្រះដាក់វិញ្ញាណជាមនុស្សឬសត្វប៉ុន្តែម្នាក់ៗមានស្មារតីខុសគ្នា។
ក្នុងកូរិនថូសទី ១ ១៥: ៣៨-៤០『 តែព្រះទ្រង់ប្រទានឲ្យមានដើមទីទៃពីគ្នារៀងរាល់ពូជ តាមព្រះហឫទ័យទ្រង់ គ្រប់ទាំងសាច់ក៏មិនដូចគ្នាដែរ គឺមាន១របស់មនុស្ស ១របស់សត្វ ១របស់ត្រី ហើយ១របស់សត្វហើរ ក៏មានរូបកាយសម្រាប់ស្ថានសួគ៌ ហើយមានរូបកាយសម្រាប់ផែនដីដែរ តែសិរីរបស់រូបកាយនៅស្ថានសួគ៌ និងរបស់រូបកាយនៅផែនដីនោះទីទៃពីគ្នា 』 វិញ្ញាណបានស្លាប់ហើយក្លាយជាព្រលឹង។
ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយព្រះត្រូវតែជួយសង្គ្រោះវិញ្ញាណពីព្រោះមនុស្សត្រូវបានបង្កើតឡើងតាមរូបភាពនៃព្រះ។
បុរសគឺជាវិញ្ញាណដែលមករកជីវិតតាមរយៈគ្រាប់ពូជនៃសេចក្តីសន្យា។
សត្វមិនមានគ្រាប់ពូជនៃការសន្យាទេដូច្នេះពួកគេគ្រាន់តែបញ្ជូនគ្រាប់ពូជទៅមនុស្សជំនាន់ក្រោយ។
ប៉ុន្តែនៅក្នុងព្រះរាជាណាចក្រសហស្សវត្សរ៍គេនិយាយថាពេលវេលានឹងមកដល់នៅពេលដែលក្មេងនិងសត្វតោនឹងរស់នៅជាមួយគ្នា។
ភាពខុសគ្នារវាងមនុស្សនិងសត្វគឺថាតើពួកគេយល់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះឬក៏អត់។
អ្នកដែល the ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាវិញ្ញាណដែលមានជីវិត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយអ្នកដែលមិនអាចយល់ពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះមានវិញ្ញាណខាងសាច់ឈាមប៉ុន្តែបានស្លាប់ហើយ។
នៅពេលវិញ្ញាណស្ថិតនៅក្នុងរាងកាយរាងកាយរស់នៅហើយនៅពេលវិញ្ញាណចេញទៅរាងកាយក៏ងាប់។
នៅលូកា ៨: ៥៤-៥៥“នោះទ្រង់បណ្តេញគេចេញអស់ ហើយចាប់ដៃនាង មានព្រះបន្ទូលជាខ្លាំងថា កូនអើយ ចូរក្រោកឡើង
ខណៈនោះ ព្រលឹងនាងក៏មកវិញ ហើយនាងក្រោកឡើងភ្លាម នោះទ្រង់បង្គាប់ឲ្យគេយកអ្វីៗ មកឲ្យនាងបរិភោគ” ប្រភពនៃពិភពលោកសម្ភារៈគឺទឹក។ ទឹកដំបូងគឺជាម៉ាស់ទឹកភក់។ ទោះយ៉ាងណាទឹកត្រូវបានបែងចែក។
វាត្រូវបានបែងចែកទៅជាទឹកខាងលើនិងខាងក្រោមលំហ។
សត្វទាំងអស់ត្រូវបានធ្វើពីទឹកក្រោមលំហ។
ទឹកនៅពីលើលំហអាកាសមានជីវិតនៅស្ថានសួគ៌តែទឹកនៅក្រោមលំហនោះគ្មានជីវិតនៅស្ថានសួគ៌ទេ។
នោះហើយជាមូលហេតុដែលព្រះផ្តល់ឱ្យជីវិតមានកំណត់សម្រាប់ពិភពលោកសម្ភារៈ។ ក្រោមលំហអាកាសជីវិតដែលកើតនៅក្នុងទឹកមានអាយុកាលមានកំណត់ហើយវាត្រូវបានទ្រទ្រង់ដោយពន្លឺនៃសម្ភារៈដែលបង្កើតដោយព្រះ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយនៅពេលពន្លឺនៃស្ថានសួគ៌ចូលមកផែនដីជីវិតអស់កល្បជានិច្ចត្រូវបានទទួល។
ពន្លឺពិតនោះគឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ រយៈពេលនៃការបញ្ជូនពន្លឺពិតទៅកាន់ពិភពលោក (ឆ្នាំនៃព្រះគុណ)
មានកំណត់។ នៅចុងបញ្ចប់នៃរយៈពេលនេះពិភពលោកសម្ភារៈនេះក៏នឹងត្រូវបញ្ចប់ដែរ។
Comments
Post a Comment