លោកុប្បត្តិ ៣: ៥
នៅពេលថ្ងៃអ្នកបរិភោគវា
『
ដ្បិតព្រះទ្រង់ជ្រាបថា នៅថ្ងៃណាដែលអ្នកបរិភោគ នោះភ្នែកអ្នកនឹងបានភ្លឺឡើង ហើយអ្នកនឹងបានដូចជាព្រះដែរ ព្រមទាំងដឹងការខុសត្រូវផង 』(លោកុប្បត្តិ ៣: ៥)
ព្រះបានមានបន្ទូលថា“ អ្នកស្លាប់នៅថ្ងៃបរិភោគ”
ប៉ុន្តែសាតាំងបាននិយាយថាអ្នកមិនត្រូវស្លាប់នៅថ្ងៃបរិភោគឡើយ។
វាមានន័យថាភ្នែកប្រែជាភ្លឺនៅពេលបរិភោគ។ តើពួកគេបរិភោគនៅពេលណា?
អត្ថន័យនៃថ្ងៃនេះគឺអាស្រ័យលើថាតើវាជាថ្ងៃដែលទាក់ទងនឹងនគរព្រះឬថ្ងៃនៅលើផែនដី។ ព្រះបានបង្កើតមនុស្សនៅថ្ងៃទីប្រាំមួយហើយបានសម្រាកនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ។
ប្រសិនបើនៅថ្ងៃទីប្រាំមួយអ័ដាមនិងស្ត្រីបានបរិភោគផ្លែឈើនៃដើមឈើល្អនិងអាក្រក់នោះព្រះជាម្ចាស់មិនអាចសម្រាកនៅថ្ងៃទីប្រាំពីរបានទេ។
ដូច្នេះប្រសិនបើពួកគេបានបរិភោគបន្ទាប់ពីថ្ងៃទីប្រាំពីរនេះគឺជារឿងរ៉ាវនៃសួនច្បារអេដែននៅក្នុងពិភពលោកនេះមិនមែនសួនច្បារអេដែននៅក្នុងនគររបស់ព្រះទេ។
ព្រះគម្ពីរមិនបានចែងអំពីថ្ងៃបរិភោគឡើយ។
ហេតុដូច្នេះព្រះជាម្ចាស់មិនមានបំណងប្រាប់រឿងរ៉ាវប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់មនុស្សតាមរយៈសួនច្បារអេដែនទេតែអនុវត្តនូវអ្វីដែលបានកើតឡើងតាមរយៈនគររបស់ព្រះនៅលើផែនដី។
វានឹងជាថ្ងៃមួយដែលវិញ្ញាណនៃនគរព្រះត្រូវបានសាតាំងបោកបញ្ឆោតហើយមិនបានរក្សាជំហររបស់ពួកគេ។
ដូច្នេះវាមានន័យថាពួកគេបានចាកចេញពីព្រះរួចហើយ។
និយាយម្យ៉ាងទៀតវាមានន័យថារដ្ឋនៅក្នុងដី។
វាគឺថាមនុស្សកើតនៅលើផែនដីស្លាប់ប្រសិនបើពួកគេប្រព្រឹត្ដអំពើបាបដូចនៅក្នុងព្រឹត្តិការណ៍នៃនគររបស់ព្រះ។
«សេចក្ដីស្លាប់»មានន័យថាវិញ្ញាណនៃនគរព្រះជាប់នៅក្នុងដីហើយ«សេចក្ដីស្លាប់»នៅសួនច្បារអេដែននៅលើផែនដីគឺជាសេចក្ដីស្លាប់ទីពីរ។
ព្រះមិនបានពិពណ៌នាដោយផ្ទាល់នូវអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងសួនច្បារអេដែននៅក្នុងសួនច្បារអេដែននោះទេប៉ុន្តែនៅក្នុងលោកុប្បត្តិ
២: ១
“ច្នេះ ផ្ទៃមេឃ និងផែនដីក៏បានរួចជាស្រេច ព្រមទាំងរបស់សព្វសារពើផង "ផ្ទុយទៅវិញមេឃនិងផែនដីមានន័យថាកងទ័ពនៃឋានសួគ៌និងកងទ័ពនៃផែនដី។
នេះមានន័យថាពួកគេត្រូវបានរៀបចំជាកងទ័ពនៃឋានសួគ៌និងកងទ័ពនៃផែនដី។
ដូច្នេះធ្វើការនៅក្នុងសួនច្បារអេដែនដំណាលគ្នាប្រាប់ពីរឿងកងទ័ព
នៃស្ថានសួគ៌និងកងទ័ពនៃផែនដី។
ដោយសារតែកងទ័ព (ទេវតា)
នៃនគររបស់ព្រះបានធ្វើបាបវាបានមកដល់ផែនដីហើយបានក្លាយជាមនុស្សហើយវិញ្ញាណនៅក្នុងនោះបានក្លាយជាកងទ័ពនៃផែនដី។
នៅក្នុងនគររបស់ព្រះអាចែនលែលលូស៊ីហ្វបានបោកបញ្ឆោតពួកទេវតារារាំងពួកគេពីការរក្សាជំហររបស់ពួកគេ។
ដូច្នេះវិញ្ញាណនៅលើមេឃបានជាប់នៅក្នុងផែនដីហើយក្លាយជាមនុស្សហើយព្រះបានបង្ហាញសត្វពស់
(សាតាំង) ចូលទៅជិតហើយបញ្ឆោតអេវ៉ា (សមាជិកនៃព្រះគ្រីស្ទ)
នៅក្នុងសួនច្បារអេដែននៅលើផែនដីនេះ។
ដូចគ្នានេះផងដែរនៅលើផែនដីនេះមនុស្សអាចត្រូវបានគេមើលឃើញថាធ្លាក់ចូលក្នុងអំពើបាបម្តងហើយម្តងទៀត។
នៅក្នុងយ៉ាកុប ១: ១៤-១៥『
តែដែលគ្រប់គ្នាកើតមានសេចក្ដីល្បួង នោះគឺដោយសារតែសេចក្ដីប៉ងប្រាថ្នារបស់ខ្លួននាំប្រទាញ ហើយលួងលោមទេ រួចកាលណាសេចក្ដីប៉ងប្រាថ្នាជាប់មានជាផ្ទៃ នោះសម្រាលចេញមកជាអំពើបាប ហើយកាលណាបាបបានពោរពេញឡើង នោះក៏បង្កើតជាសេចក្ដីស្លាប់ ។ 』
"ថ្ងៃបរិភោគ" មានន័យថា
"នៅពេលដែលពួកទេវតាចង់ក្លាយជាដូចព្រះហើយចាកចេញពីព្រះ" ។
"ថ្ងៃបរិភោគ"
នេះក៏អនុវត្តនៅក្នុងនគរព្រះនៅក្នុងសួនច្បារអេដែននៅក្នុងទឹកដីនិងនៅអ៊ីស្រាអែលផងដែរ។
ថ្ងៃនោះជាថ្ងៃដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទទួលបានក្រឹត្យវិន័យហើយរក្សាក្រឹត្យវិន័យអោយបានល្អហើយបង្កើតសេចក្ដីសុចរិតដោយខ្លួនឯង។
ដូចនៅសម័យណាដែរគឺជាថ្ងៃនៃការបរិភោគដែលពួកគេនឹងព្យាយាមបំពេញសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះសម្រាប់ខ្លួនគេ។
វាគឺជាថ្ងៃនៃការបរិភោគដែលពួកគេវិនិច្ឆ័យហើយព្យាយាមមិនធ្វើបាប។ នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ
៣: ៥
『
ដ្បិតព្រះទ្រង់ជ្រាបថា នៅថ្ងៃណាដែលអ្នកបរិភោគ នោះភ្នែកអ្នកនឹងបានភ្លឺឡើង ហើយអ្នកនឹងបានដូចជាព្រះដែរ ព្រមទាំងដឹងការខុសត្រូវផង 』 ពាក្យដែលភ្នែកអ្នកភ្លឺនឹងជាភ្នែកដែលបំភ្លឺភាពសុចរិតរបស់គេ។ -ភាពសុចរិតដោយខ្លួនឯង
the គឺជាស្តង់ដារសម្រាប់វិនិច្ឆ័យពិភពលោក។ “ ភាពសុចរិត”
លាក់បំណងប្រាថ្នាចង់ដូចព្រះ។ ដូច្នេះផ្លែឈើនៃដើមឈើដែលស្គាល់ល្អនិងអាក្រក់មានន័យថា“
ភាពសុចរិត” នៅក្នុងនគររបស់ព្រះ។ ហើយវាគឺជា "សេចក្តីសុចរិតដោយខ្លួនឯង"
ដែលផែនដីស្វែងរកដើម្បីទទួលបានតាមរយៈច្បាប់។ ដូច្នេះដើមឈើគឺជាច្បាប់ហើយផ្លែឈើគឺជា
"សេចក្តីសុចរិតរបស់ពួកគេ" ។
នៅក្នុងលោកុប្បត្តិ ៣: ៣ អេវ៉ាបានប្រាប់សត្វពស់ថា
“តែត្រង់ដើមឈើ១ដែលនៅកណ្តាលសួនច្បារនោះ ព្រះទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា កុំឲ្យបរិភោគផ្លែនោះឡើយ ថែមទាំងកុំឲ្យពាល់ប៉ះផង ក្រែងលោស្លាប់ “
ប្រសិនបើយើងភ្ជាប់លោកុប្បត្តិ ៣: ៣ និង ៥ ពួកគេនឹងស្លាប់នៅថ្ងៃដែលពួកគេបរិភោគផ្លែឈើហើយភ្នែករបស់ពួកគេនឹងភ្លឺ។
វាគឺជាការស្លាប់របស់ពួកគេដែលធ្វើអោយភ្នែករបស់ពួកគេភ្លឺ។
ការចាកចេញពីនគរព្រះគឺដើម្បីបង្កើតសេចក្តីសុចរិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក។
ដូចពួកផារិស៊ីនិងពួកស្ក្រែបដែរអ្នកដែលបង្កើត«សេចក្ដីសុចរិតរបស់គេ»ខំប្រឹងកាន់តាមក្រិត្យវិន័យរបស់ព្រះតែមិនបានទទួលសេចក្តីសុចរិតរបស់ព្រះទេហើយត្រូវបានបញ្ចូលក្នុង«សេចក្ដីសុចរិតរបស់គេ»។
អ្នកណាដែលចង់បរិភោគផ្លែឈើនៃដើមឈើ
(ច្បាប់)
ដែលស្គាល់ល្អនិងអាក្រក់ក្លាយជាអ្នកដែលធ្លាក់ចូលក្នុងសេចក្ដីសុចរិតរបស់ពួកគេដែលចង់ធ្វើដូចព្រះ។
នេះជាអ្វីដែលសាថានកំពុងបំភាន់។ សាតាំងគឺជាវិញ្ញាណដែលមានប្រាជ្ញា។ “ មានប្រាជ្ញា”
មានន័យថាអ្នកដែលស្គាល់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះច្បាស់។
ទោះបីមនុស្សស្គាល់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះក៏ដោយពួកគេនឹងដើរតាមសាថានបើពួកគេមិនបោះបង់ចោលសេចក្តីសុចរិតរបស់ខ្លួនទេ។
ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថាបដិសេធខ្លួនឯង។ ពាក្យខ្លួនឯងមានន័យថាសេចក្តីសុចរិតរបស់មនុស្សម្នាក់។
នេះជាអត្តសញ្ញាណរបស់បុរសចំណាស់ដែលដើរតាមសាច់ឈាម។
សាតាំងបានបោកបញ្ឆោតវិញ្ញាណដោយនិយាយថា
"ព្រះដឹងថាប្រសិនបើអ្នកបរិភោគ (ហើយមាន)
សេចក្តីសុចរិតរបស់អ្នកហើយចាកចេញពីនគរព្រះហើយចូលទៅកាន់ពិភពលោកនោះភ្នែករបស់អ្នកនឹងភ្លឺដោយសេចក្តីសុចរិតរបស់អ្នកហើយអ្នកនឹងដឹងថាល្អនិងអាក្រក់"
។ សាតាំងបាននិយាយទៅកាន់ពួកវិញ្ញាណថា“
បើអ្នកចូលទៅកាន់លោកីយតាមរយៈសេចក្តីសុចរិតរបស់អ្នកអ្នកអាចបង្កើតនគររបស់អ្នកបានដោយគ្មានព្រះដោយខ្លួនឯង”
។
ព្រះបានដាក់អន្ទាក់
"ពួកទេវតាដែលមិនបានរក្សាឋានៈរបស់ពួកគេ"
នៅក្នុងភាពងងឹតប៉ុន្តែបំណងប្រាថ្នារបស់សាតាំងគឺដើម្បី
"ធ្វើឱ្យនគររបស់យើង" ។
ដូច្នេះព្រះមិនបានជ្រៀតជ្រែកចូលក្នុងពិភពលោកមួយរយៈទេ។
ប៉ុន្តែព្រះបានវិនិច្ឆ័យការអាក្រក់ទាំងអស់នៃពិភពលោកបាននាំមកនូវគ្រោះមហន្តរាយហើយបានជ្រើសរើសប្រជាជាតិមួយដែលហៅថាអ៊ីស្រាអែលដើម្បីបង្ហាញប្រជាជាតិទាំងអស់ថា
"សេចក្ដីសុចរិត" របស់អ្នកជិតដល់ហើយ។
ទោះបីជាព្រះបានបញ្ជូនកូនប្រុសរបស់គាត់ឱ្យស្លាប់នៅលើពិភពលោកនេះក៏ដោយក៏មនុស្ស
(វិញ្ញាណ) ភាគច្រើនមិនស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះទេ។
"ព្រះដឹងថាពួកគេនឹងក្លាយជាដូចព្រះហើយដឹងថាល្អនិងអាក្រក់" ។ ពាក្យថា“
ប្រែក្លាយដូចជាព្រះ” មានន័យថាសាតាំងកំពុងតែបញ្ឆោតថា“ មនុស្សអាចនឹងដូចជាព្រះ” ។
សូម្បីតែសព្វថ្ងៃនេះមនុស្សជាច្រើនជឿថាពួកគេអាចក្លាយជាមនុស្សដូចព្រះ។
ដូច្នេះពួកគេព្យាយាមគ្រប់វិធី។ “ ភាពសុចរិតដោយខ្លួនឯង”
គឺជាបទដ្ឋាននិងវិនិច្ឆ័យភាពល្អនិងអាក្រក់ដោយខ្លួនឯង។ ចេតនារបស់ព្រះយេស៊ូក្នុងការ«មិនរិះគន់អ្នកដទៃ»ក៏ជាអ្នកដែលរិះគន់យ៉ាងត្រឹមត្រូវថាជា«លក្ខណៈវិនិច្ឆ័យសម្រាប់ខ្លួនគេ»ក្នុងការរិះគន់អ្នកដទៃ។
អ្នកដែលរិះគន់ដោយឈរលើខ្លួនឯងគឺជាអ្នកដែលមានសេចក្តីសុចរិតផ្ទាល់ខ្លួន។
អ្នកដែលប្រកាសអំពី“
សេចក្តីសុចរិតរបស់ពួកគេ” ក៏បម្រើសាតាំងដែលតំណាងឱ្យ“ សេចក្តីសុចរិតរបស់ពួកគេ”
ពីព្រោះពួកគេត្រូវបានបោកបញ្ឆោតដោយសាតាំងហើយបានមកដល់ទឹកដីនេះ។
ពួកគេត្រូវតែក្លាយជាសាតាំងហើយក្លាយជាព្រះ។
អ្នកដែលគោរពបូជារូបព្រះនៅទីបំផុតមានគំនិតដូចគ្នា។
ដូចគ្នានេះផងដែរមនុស្សជាច្រើននៅលើពិភពលោកពឹងផ្អែកលើព្រះដែលពួកគេជឿ។
មានឈ្មោះរបស់ព្រះ។
ព្រះបានសម្តែងឈ្មោះរបស់គាត់ (ម៉ុស) ឈ្មោះរបស់គាត់។
នៅក្នុងគម្ពីរសញ្ញាចាស់ម៉ូសបានរត់គេចពីប្រជាជនហេព្រើរពីស្រុកអេស៊ីបបាន heard ថា "ខ្ញុំជានរណា" មកពីព្រះ។ នៅក្នុងភាសាហេព្រើរជនជាតិយូដានិយាយឈ្មោះរបស់ព្រះដែលហៅថាអាដូណៃ
(ក្រោយមកបានប្តូរទៅជាព្រះអម្ចាស់) ។
នៅក្នុងភាសាក្រិកប្រជាជននិយាយឈ្មោះរបស់ព្រះដែលហៅថាការចង់ដឹងចង់ឃើញ។
នៅក្នុងភាសាអង់គ្លេសប្រជាជនបាននិយាយឈ្មោះរបស់ព្រះដែលហៅថាព្រះអម្ចាស់។
នៅប្រទេសចិនប្រជាជននិយាយថាឈ្មោះរបស់ព្រះដែលហៅថាយ៉េហូវ៉ា។
នៅប្រទេសកូរ៉េគេនិយាយឈ្មោះរបស់ព្រះដែលហៅថាយេហូវ៉ា។
ថ្ងៃនេះព្រះអម្ចាស់ដែលបុរសសាសនាយូដាជឿគឺខុសគ្នាជាមួយព្រះអម្ចាស់ដែលគ្រីស្ទបរិស័ទជឿ។
ព្រះអម្ចាស់ដែលបុរសជនជាតិយូដាជឿគឺយេហូវ៉ានៅសម័យសញ្ញាចាស់។
ប៉ុន្តែព្រះអម្ចាស់ដែលគ្រីស្ទបរិស័ទជឿថាគឺជាព្រះអម្ចាស់ដែលព្រះយេស៊ូវបានហៅគាត់ថាជាព្រះវរបិតាខ្ញុំនៅក្នុងសម័យសញ្ញាថ្មី។
ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវដែលហៅថាព្រះវរបិតាគឺជាព្រះតែមួយអង្គគត់ពីព្រោះវាទាក់ទងនឹងព្រះត្រៃឯក។
ព្រះជាព្រះបិតារបស់ព្រះយេស៊ូគឺសំខាន់។
គ្រីស្ទបរិស័ទអាចហៅថាព្រះអម្ចាស់ជាឪពុករបស់ព្រះយេស៊ូ។ គ្រីស្ទបរិស័ទគឺជាអ្នកដែលមានទំនាក់ទំនងជាមួយព្រះយេស៊ូវ
Comments
Post a Comment